روی پای تر باران به بلندای محبت برویم
دل نوشته هایی از .....
|
داستان غم انگیز ما – وقتی روشنفکری ، سرگرمی میشود !
روزی مردی داخل چاله ای افتاد و بسیار دردش آمد … یک دانشمند عمق چاله و رطوبت خاک آن را اندازه گرفت! یک روزنامه نگار در مورد دردهایش با او مصاحبه کرد! یک یوگیست به او گفت : این چاله و همچنین دردت فقط در ذهن تو هستند در واقعیت وجود ندارند!!! یک پزشک برای او دو قرص آسپرین پایین انداخت! یک پرستار کنار چاله ایستاد و با او گریه کرد! یک روانشناس او را تحریک کرد تا دلایلی را که پدر و مادرش او را آماده افتادن به داخل چاله کرده بودند پیدا کند! یک تقویت کننده فکر او را نصیحت کرد که : خواستن توانستن است! یک فرد خوشبین به او گفت : ممکن بود یکی از پاهایت رو بشکنی!!! سپس فرد بی سوادی گذشت و دست او را گرفت و او را از چاله بیرون آورد…!
+ نوشته شده در یکشنبه پنجم خرداد ۱۳۹۲ساعت 17:7 توسط یک برنامه ساز
|
|
درباره وبلاگ  رادیو چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود.
در این فضا بیشتر می خواهم شنونده باشم تا گوینده. می خواهم بیشتر بخوانم تا بدانم. نمی خواهم دیکته گویم، چرا که می ترسم به قول شادروان جلال آل احمد از دیکته به دیکتاتوری رسم. می خواهم بیشتر از رادیو بدانم ... تنها صداست که می ماند!
|
